อ่านบลอคของพี่ฟ้ามา

อีนู๋แนนซึ้งจนน้ำตาแทบไหล (เวอร์แล้ว)

เป็นครั้งแรกที่มีคนเขียนถึงเราแบบนี้

ตำนานรักของซาซี่"รักของรุ่นน้อง"

เอาวะ ถึงกรูจะไม่ได้อยู่ในสายตาและหัวใจ

แต่กรูก็อยู่ในความทรงจำของเค้า

เรื่องนี้มันดูเหมือนจะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง

แต่มันไม่ใช่...

เพราะมันยังไม่จบ!!

ใช่ เรื่องความรักของรุ่นน้องที่มีต่อรุ่นพี่

มันอาจจะจบไปแล้ว

แต่ความเป็นพี่น้อง แล้วความรักที่ชั้นมีต่อพี่ฟ้า

มันไม่มีตอนจบ

มันจะเป็นอย่างงี้ตลอดไป

เพราะพี่ฟ้าคือพี่สาวที่ดีที่สุดของชั้น

และเป็นคนพิเศษที่สุด

คนที่ทำให้ชั้นยังรู้สึกว่าตัวเองมีค่า

คนที่ทำให้ชั้นเชื่อว่าโลกนี้ยังมีความจริงใจ

คนที่ทำให้เรามองโลกในแง่ดีขึ้นมาได้

คนที่เป็นส่วนหนึ่ง และเป็นส่วนใหญ่ของชีวิต

ถึงเราจะไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ

แต่ชั้นก็รักพี่ฟ้า เหมือนพี่สาวแท้ๆเลยนะ

เราไม่ได้ทำอะไรซึ้งๆให้เจ๊มานานแล้วเหมือนกันนะนี่

เพราะ ปีที่ผ่านมา ตั้งแต่รู้จักกับนิด

เราก็มอบหัวใจให้เค้าไปหมดเลย

แต่เค้าก็ไม่เห็นค่า เราเกือบคิดไปแล้วว่า

โลกนี้คงหาความจริงใจไม่ได้อย่างที่เค้าบอกจริงๆ

มานั่งนึกไปนึกมา ใครเล่า

ที่ปลอบใจแกเวลาอกหัก!!

ถึงคำพูดของเค้าจะไม่ใช่คำพูดที่ไพเราะ

ถึงจะดูไม่น่าซึ้งใจ (แถมบางทีก็น่าถีบนิดๆ)

แต่มันเต็มไปด้วยความจริงใจ!!

มันเป็นความรักของพี่น้อง

ใช่ เป็นสิ่งที่เราต้องการมาตลอดชีวิตของการเป็นลูกคนเดียว

และพี่ฟ้าก็ให้เรามา...

แล้วเราจะไปต้องการน้องสาวคนนั้นทำไมอีก

ในเมื่อเราก็มีพี่สาวดีๆอยู่ทั้งคน

"เวลาจะช่วยเราเอง"

ซักวันเราคงลืมคนที่ชื่อนิดได้

ไม่สิ เราไม่อยากลืมคนที่เราเคยรัก

แต่เราอยากลืมความทรงจำที่เลวร้าย

และเก็บไว้ แต่ความทรงจำดีๆ

เรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้

มันคงเป็นบทเรียนที่ฝังใจเราไปตลอดชีวิต

ได้แต่หวังว่า เราเรื่องร้ายๆได้ ซักวัน...

ต่อจากนี้ จะไม่รักใครจนหมดใจอีกเลย

บทเรียนคราวนี้ ทำให้เราคิดแบบนี้

เพราะรักมาก ก็เจ็บมาก

เผื่อใจไว้ มันก็คงดีกว่า

เราน่าจะเชื่อเค้าตั้งแต่แรก

แต่มาคิดตอนนี้มันก็สายไปแล้ว

กลับมาถึงเรื่องของพี่ฟ้า

เราเคยลงไว้ในไดอะรี่เก่าของเรา

ตอนนี้คนอื่นคงเข้าไปอ่านไม่ได้

เลยเอามาลงไว้ในนี้อีกครั้ง

Nan&P'Fah story

ตอนที่เราอยู่ป.6 เราไปชอบรุ่นพี่ห้องข้างๆชื่อปิ่น

วัน sf night ปีนั้น เราถ่ายรูปเค้ามา แล้วพอมาดู

เพื่อนเค้าคนที่ใส่เสื้อสีดำน่ารักสุดๆเลยอะ (นอกใจนี่หว่า)

ถามแอ๊ว (ตอนนั้นอยู่คนละห้อง) มันบอกว่า พี่คนนี้ชื่อฟ้า

เป็นแฟนพี่จัสมินคนปัจจุบัน (แป่ว อกหักเลยกุ)

หลังจากนั้นก้อแอบมองพี่ฟ้ามาตลอด ฮือๆ

ทั้งๆที่จีบปิ่นอยู่เนี่ยแหละ (เพื่อนถึงได้ว่าเราหลายใจตอนนั้น)

เราเริ่มชอบสีฟ้าขึ้นมา ตั้งแต่รู้ชื่อเค้า...

ที่เราเริ่มเล่นแรค จิงอยู่ น้องชายชวนเล่น

แต่ที่เรายอมเล่นก้อเพราะ เรารู้ว่าเค้าเล่นอะ อิอิ

พอขึ้นม.1 ตอนนั้นกลุ่มเราแตก ย้ายร.ร.ไป 2 คน

ที่เหลืออยู่ก้ออยู่คนละห้อง เรากะเบลล์ตอนนั้นโกรธกันอีก

คนที่เราหนิดตอนนั้นก้อคงเป็นปิ่น ที่เป็นรุ่นพี่

(เค้าอายุน้อยกว่าเรา 2 เดือนแต่อยู่ชั้นโตกว่า)

อยู่กะปิ่น มันก้อคือชอบอะ แต่มันก้อ มะเท่าไหร่

แต่อยู่ใกล้ๆพี่ฟ้าแล้วหวั่นไหว มันทำไรมะถูกเลย

เราแวะไปหากลุ่มเค้าตอนพักแทบทุกวัน

แต่เราก้อยังไม่กล้าคุยกะพี่ฟ้าซะทีอะ

แล้วเราก้อรุว่าเค้ากะพี่จัสมินเลิกกันแล้ว หึหึหึ

และแล้ววันหนึ่ง...

หลังจากเลิกเรียนวิชาชมรม ซึ่งชมรมกลุ่มปิ่น

อยู่ที่ห้องเรียนของเรา ม.1/1

เราก้อกลับมาแล้วพี่ฟ้ากะพี่พลอยอยู่หน้าห้อง

เราคุยกะพี่พลอย แล้วพี่ฟ้าก้อชวนเราคุย

เค้าคุยแบบเป็นกันเองมากๆเลยล่ะ

วันต่อมา...

ในขณะที่เรายืนอยู่ในห้องม.1/3 รอเพื่อนอยู่น่ะ

ตอนนั้นในห้องนั้นยังไม่กลับมากันเลย

เค้าก้อทักเราว่า "หวัดดีสหาย"

เป็นคำทักทายที่แปลกดีจัง ^^

จากนั้นมา..

ทุกครั้งที่ได้เจอเค้า เราก้อคุยกัน

พี่เค้าทะลึ่งมะเบาเลยอะ แต่เราก้อรุมาว่า

เค้ามีแฟนแล้ว คราวนี้เป็นชายด้วย >.<

เรารู้ว่าพี่ฟ้าเล่นแรค sv โอดิน...

เราตัดสินใจไปสร้างตัวไว้ที่นั่น

แล้วโชคดีของเรา เราจับโพริ่งได้ตัวนึง

แล้วเราก้อเลยให้พี่ฟ้าไป

ทำให้เรายิ่งหนิดกันตอนนั้นล่ะนะ

ม.1 เทอม 2...

เทอมนี้ครูให้จัดตั้งชมรมเอง

กลุ่มที่เราหนิดๆตอนนั้นคือพวกมะปราง

พวกนั้นบ้าการ์ตูนกันอะนะ ก้อเลยตั้งชมรมการ์ตูน

เรารู้ว่าพี่ฟ้าบ้าการ์ตูนมากมาย

โดยเฉพาะการ์ตูนเกย์ - -"

เราเลยแกล้งๆบอกว่า เราอยู่ชมรมการ์ตูนนะ

แล้ววันต่อมา อยู่ดีๆเค้าก้อบอกว่า

ขออยู่ชมรมด้วยคนนะ ดีใจมากมายอะ

และแล้วเค้าก้อเป็นม.2 คนเดียวในชมรมเรา 55+

แล้วเราก้อขอพี่ฟ้าเป็นพี่สาว

ตอนนั้นเค้าดูเหมือนจะมะเต็มใจเลย - -"

มีวันนึง ที่เราก้อจำไม่ได้ว่า เมื่อไหร่ - -"

รู้แต่ว่าตอนนั้น ปิ่นมาบอกว่า มีแฟนแล้ว

ตอนนั้นก้อ ทั้งผิดหวัง ทั้งเสียใจ เจ็บใจด้วย

แน่นอนว่าสิ่งที่เราต้องทำคือตัดใจ

แล้ววันนึง...

หน้าร้านขายน้ำในโรงอาหาร

เรายืนอยู่ตรงหน้าแทงค์น้ำ (นึกภาพให้ออกนะ)

แล้วมันจามีกำแพงเตี้ยๆกั้นอยู่

พี่ฟ้าอยู่ตรงร้านขายน้ำแหละ ^^

"พี่ฟ้าๆ"

"หือ มีไร"

แล้วเราก้อยืนเท้ากะไอกำแพงที่กั้นระหว่างเรา - -"

พี่ฟ้าอยู่อีกฝั่ง เอามือเกาะราวไว้

โยนปายโยกมา (คนไรซนอย่างกะลิง)

ในใจตอนนั้นคิดว่า จาชวนเค้าคุยไรดี

"เรายังตัดใจมะได้เลยอะ" เรื่องที่คิดออกตอนนั้น

"ทำใจซะเหอะ" เป็นคำปลอบใจที่ดีจิงๆ - -

"ก้อมันทำใจลำบากนี่"

"แกยังดี เป็นรุ่นน้อง ยังมองหน้ากันติด รู้เรื่องเรากะจัสมินปะ"

"อืม รู้ ก้อได้ยินๆมาอะ"

"เรากะจัสมินตอนนี้ มองหน้ากันยังไม่ติดเลย"

"งั้นหรอ แต่เรากัวว่าซักวัน เรากะปิ่นอาจจาเป็นแบบนั้น"

แล้วเราก้อฟลุบลงไปกะราวตรงนั้นแหละ

"ก้อช้านรู้ว่าช้านแทนเค้าไม่ได้ ก้อชั้นรู้ว่าใจเทอมีแต่เค้า"

เสียงหมา เอ้ย พี่ฟ้าร้องเพลง ที่กะลังฮิตสุดๆตอนนั้น

เราเงยหน้ามองเค้า เค้าก้อร้องต่อ

"แต่ชั้นขอ ขอแค่เช็ดน้ำตาเทอเบาๆ"

แล้วเค้าก้อหยุดร้อง แบบว่า ท่อนต่อไปมัน.. อะนะ

เค้าทำให้เรายิ้มออก ^^

แล้วพี่ฟ้าก้อมาฟลุบลงไปข้างๆเรา แต่หันไปอีกทาง

เราก้อได้แต่มองผมเค้าเท่านั้นแหละ - -

ขอบคุณนะ ที่ทำให้เราสบายใจขึ้น

ตอนนั้นเราสนิทกะไอหมู

มันก้อบอกว่า มันจะจีบพี่ฟ้า

ถึงจะเป็นเพื่อน แต่เรื่องแบบนี้กุยอมไม่ได้หรอก

เรารู้ว่ามันไม่ได้ชอบพี่ฟ้า

มันเองก้อกะว่าจาให้เราเปงแม่สื่อ

จาได้คุยกะพี่ฟ้าบ่อยๆ

แต่สุดท้ายเหมือนว่า มันดูแย่ลง

เราพูดถึงไอหมูให้พี่ฟ้าได้ยินยังมะได้เลย

แล้วคนที่ชอบพี่ฟ้า จิงๆก้อคือเรา

วันนึง เราก้อพูดถึงพี่ฟ้ากะเบลล์มั้ง

แล้วหวานมันได้ยินเข้า

มันก้อโทรไปบอกพี่เบ็น ว่าเราน่ะชอบพี่ฟ้า

จนเกิดเรื่องนิดหน่อย

เราก้อได้แต่บอกว่า ชอบแบบพี่น้องตะหาก

ยังดี ที่พี่ฟ้า ไม่เปลี่ยนไป ^^

หลายครั้งที่เราคิดว่าพี่ฟ้าอาจจะโกรธ

แต่เค้าก้อไม่เคยโกรธเราเลย

เรามีแต่คิดไปเองอยู่ฝ่ายเดียว

แล้วก้อรักเค้าข้างเดียวด้วย - -"

เทอม 2 ที่เราได้อยู่ชมรมการ์ตูนกะพี่ฟ้า

พี่ฟ้าเป็นม.2 คนเดียวในชมรม

แน่นอน ตอนแรกเค้ารุจักเราคนเดียว

เราน่ะ นับวันรอเลย ว่าเมื่อไหร่จาถึงวิชาชมรม

อาทิตย์ไหนไม่ได้เข้าชมรม

เราก้อดูเหมือนว่า จาขาดใจตายไปเลย 55+

เราน่ะ ฝีมือการวาดรูปห่วยแตกตอนแรกๆ

เราก้อพยายามฝึกวาด

บางทีก้อแอบๆดูเวลาพี่ฟ้าวาดรูป

อะไรที่เรารู้ว่าพี่ฟ้าชอบ

ปัจจุบันมันกลายเปงสิ่งที่เราชอบหลายอย่างเลย

เราน่ะ แม้กระทั่งรุว่าพี่ฟ้าชอบอ่านฟิก y

ยังไปหามาอ่านเลย O_o

แต่ก้อ มะได้ติดใจเหมือนมันอะ - -

ยังไงก้อมะรุ อะจึ๊ย!!

วันคริสมาส วันนั้นเปงโชคดีของเรา

เราไม่ดูการแสดงของครู

พี่ฟ้าก้อไม่ดูเหมือนกัน เพราะว่า แฟนเก่าเค้าร้องเพลง 55+

เพื่อนที่ห้องเรา เค้าไปดูกานหมด

แต่กลุ่มพวกมะปราง ไม่ดู เราก้อเลย ไม่ดู

วันนั้นช่วงบ่ายเราได้อยู่กะพี่ฟ้าตลอดเลย

บางทีก้ออยู่ 2-2 ด้วยอ่า

เรามีความสุขมากๆเลย ^^

วันที่ 13 กุมภา 47

วันก่อนวันวาเลนไทน์ตอนเราอยู่ ม.1

เราตั้งใจจาทำการ์ดอย่างเริดให้พี่ฟ้า

แต่ ด้วยความสามารถอันน้อยนิด

ก้อทำได้แค่ การ์ดห่วยๆ 1 ใบ

วาดรูปเรากะพี่ฟ้าในแรคลงไป

เราตัดสินใจเขียนความในใจลงไป

และขอให้พี่ฟ้า ไม่เปลี่ยนไป

ถ้ารู้ความจริงว่า ในใจเรา คิดเกินกว่าคำว่าพี่น้อง

วันวาเลนไทน์...

เราจำได้แค่ว่า เราบอกว่ามีอะไรจะให้พี่ฟ้า

แล้วเราก้อให้เค้าไป เค้าก้อบอกว่า ขอบใจนะ

เค้าอาจจะลำบากใจ ก้อเค้ามีสามีสุดรักอยู่แล้วหนิ

จะมาสนใจไรกะทอมอย่างเรา

แล้วดูๆไป เค้าก้อเหมือนทอมมากกว่าเราอีก - -"

หลังจากวันวาเลนไทน์ปีนั้น..

ความเป็นพี่น้องของเรากะพี่ฟ้าก้อยังไม่เปลี่ยนแปลง

ทั้งๆที่เค้ารู้ว่าเราคิดกะเค้าเกินคำว่าพี่น้อง

ดูเหมือนว่าเราจะยิ่งรักเค้ามากขึ้นทุกวัน

ก่อนหน้านั้น ระหว่างเรากับปิ่นดูเหมือนจะแย่ลง

กับกลุ่มเค้าก็แทบมองหน้าไม่ติด

แต่เค้าก็ยังคบกับเรา ยังเป็นพี่ที่ดีต่อเราเสมอ

ส่วนเค้ากับโพ แฟนของเค้า ก็ยังรักกันดี

เหมือนว่าเราจะไม่มีทางเป็นได้มากกว่าพี่น้องเลย

แล้วเราก้อขึ้น ม.2 ในขณะที่พี่ฟ้าอยู่ม.3

นับว่าโชคดี ห้องเรียนของเรากับเค้าติดกัน

ม.2/1กับม.3/4 เหมือนสมัยเราอยู่ ป.6

แต่ตอนนั้นกว่าจะสนใจเค้าก้อจะขึ้น ม.1 อยู่แล้ว

แต่.. เรากับเค้าก็ไม่ได้อยู่ชมรมเดียวกันอีก

ชมรมการ์ตูน ช่วงที่เราอยู่โดยไม่มีเค้า

มันก้อเหมือนกับชมรมทั่วๆไปนั่นแหละ

แล้วกิจกรรมก้อคือวาดรูปเหมือนปีที่แล้วแหละ

เวลาที่ไม่ได้ดูเค้าวาดมันน่าเบื่อเหลือเกิน - -"

วันนึง ในขณะที่เราอยู่ม.2

เราอ่านไดของพี่ฟ้า แล้วรู้มาว่า เค้าโกรธกับแฟน

แค่รู้ว่าเค้าร้องไห้ รู้ว่าเค้าเสียน้ำตา

เราก้อรู้สึกปวดใจแทน

ตอนนั้น ถ้าจำไม่ผิด เราให้เพลงนี้ไป

"เรื่องเดียวที่ไม่ยอม ให้ยอมไม่ได้ จะยอมดูเทอเจ็บใจได้อย่างไร

เมื่อเทอปวดร้าวเดียวดายไม่เหลือใคร จะเอาเทอคืนกลับมา

ทำให้เทอหายดีแล้วชั้นถึงจะยอม"

วันนึง เราสังเกตเห็นว่าพี่ฟ้าเงียบๆซึมๆไป

เราก้อแอบกระซิบถามพี่ติ๊บว่า เค้าเป็นอะไร

พี่ติ๊บบอกว่า ก้อคงเรื่องโพแหละ อย่ายุ่งกะมันจะดีกว่า

แล้วพี่ติ๊บก้อบอกว่า ห้ามบอกเด็จขาดว่ามันเป็นคนบอก

เราก้ออดห่วงพี่ฟ้ามะได้หรอก

ตอนนั้นกะลังตัดใจอยู่ ก็เห็นเค้ารักกันขนาดนั้น

เราเลยตัดสินใจเดินไปถามเค้า

"พี่ฟ้า เป็นไรรึเปล่า ไม่สบายตรงไหนมั้ย"

"เราไม่เป็นไรหรอก" พี่ฟ้าตอบเสียงอ่อยๆ

"แน่ใจนะ ซึมขนาดนี้อะ.. มีไรก้อบอกเราได้นะ"

แล้วก้อเงียบไปทั้งคู่

"เวลาเรามีไรก้อปรึกษาพี่ฟ้าตลอด

ขอให้เราได้เป็นฝ่ายให้คำปรึกษาบ้างสิ"

พี่ฟ้าก็ยังไม่พูดอะไร

"เราไม่สบายใจนะ ที่เห็นพี่ฟ้าซึมไปแบบนี้อะ"

"ทำไมทั้งๆที่แกกับเรา ก็รู้จักกันไม่ถึงปี

แกถึงต้องมาเป็นห่วงเราขนาดนี้" พี่ฟ้าพูด

"ก็เพราะพี่ฟ้าเป็นพี่สาวที่ดีกับเรามากๆน่ะสิ"

แล้วเราก้อน้ำตาซึมเล็กน้อย แหะๆ

พักก้อขึ้นพอดี พี่ฟ้าก้อยังปากแข็งอยู่ดีแหละ

วันนึง ในช่วงที่เรากับปิ่นคืนดีกันอีกครั้ง

คราวนี้เราตัดสินใจแล้วว่า จะขอเค้าเป็นแฟนล่ะ

ก็เพราะไม่อยากโดนคนอื่นตัดหน้าซ้ำสอง

ถ้าเค้าไม่ยอมเป็น ก้อจาเป็นเพื่อนกันต่อไป

เราก้อเลยไปขอคำปรึกษากับพี่ฟ้า

พี่ฟ้าบอกว่า "เอางี้นะ แกก้อบอกมันไปเลยว่า

'กุอยากเป็นแฟนกะมรึงอะ เป็นแฟนกันเหอะ' แค่เนี้ยก้อจบ"

จบเห่เลยอะดิ พูดแบบนั้นอะ ไอพี่บ้า

แต่แล้วกุก้อพูดไปจิงๆเพราะอายจัดจนทำไรมะถูก - -"

ปิ่นบอกว่า ขอคิดดูก่อน จะให้คำตอบที่หลัง

ตอนพักกลางวันของวันนั้น

เราก้อได้คำตอบมาว่า เป็นพี่น้องกันดีกว่า

(ปัจจุบันคำนี้เป็นคำที่เราเบื่อที่สุด - -"

พี่ที่เรารักมีแค่พี่ฟ้าคนเดียวเท่านั้นแหละ)

เราวิ่งไปเข้าแถวที่ห้องไม่ทัน

เลยหยุดที่ห้องพี่ฟ้าพอดี ตอนนั้นพี่เค้าอยู่ท้ายแถว

เราสีหน้ามะค่อยดีเท่าไหร่ พี่ฟ้าเลยรู้ว่า "แห้ว" ล่ะสิ

แล้วก็ถึงพักเล็กบ่าย..

เราเดินผ่านหน้าห้องพี่ฟ้า

เราเองก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าตัวเองดูซึมๆไป

เค้าก็เรียกไปนั่งคุยกะเค้าข้างในแล้วบอกว่า

"มีอะไร อยากจะระบายออกมา ก็ได้นะ"

ตอนนั้นเราก็ปล่อยโฮออกมาเลย

ไม่ได้เสียใจเพราะอกหัก

แต่ซึ้งใจที่พี่ฟ้าดีกะเราแบบนี้ T_T

พี่ฟ้ายังเข้าใจว่าเราร้องไห้เพราะแห้ว

ผู้หญิงคนเดียว กุจีบไม่ติด ไม่ตายหรอก

แล้วพี่ฟ้า ก็ร้องเพลงปลอบใจเราอีกครั้ง

"หากคำว่ารัก มันร้ายกับเทอมากไป

บอกมาได้มั้ยให้ชั้นช่วยซับน้ำตา"

แล้วเพื่อนเค้าคนนึง ก็ร้องต่อว่า

"ส่งใจช้ำๆของเทอมา"

ไอเราก้อยิ้มไปร้องไห้ไป เหอๆๆ

ครั้งที่ 2 แล้ว ที่พี่ฟ้า ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมา

ม.2 ในเทอม 1 ช่วงแรกๆ

เรากับพี่ฟ้าก้อยังสนิทกันมากเหมือนปีที่แล้ว

แต่ทั้งๆที่ห้องเรียนเราอยู่คิดกัน

แต่ทำไม นับวัน เราก้อยิ่งห่างกันไป

พี่ฟ้าเค้าเริ่มสนิทกับเพื่อนในห้องของเค้ามากๆแล้ว

เราเองก็สนิทกับเพื่อนในห้องตัวเอง

ก้ออยู่กันมาปีกว่าๆแร้วหนิ นั่นคงเป็นสาเหต

แต่เราก้อยังรักพี่ฟ้ามากๆนะ แต่ความรุสึกที่มี

เหมือนว่าเราจะติดกับเค้า แบบที่ควรจะคิดได้แล้ว

จาดความรู้สึกที่มันเกินกว่าพี่น้อง

ตอนนี้เค้าก็คือพี่สาวที่เรารักมากๆ

และอยากจะทำอะไร ให้เค้ามีความสุข

เหงเค้ากับแฟนรักกันดี เราก้อโล่งใจ

เวลาเค้าทะเลาะกัน ก็ไม่สบายใจแทน

พี่ฟ้าแอบนอกใจแฟน!!

(พูดงี้เด๋วเค้าก้อแตกหักกานพอดี)

อันที่จิงก้อแค่ พี่ฟ้าปลื้มพี่แก๊กมากมาย

แล้วพี่แก๊กที่คนเกินครึ่งร.ร.สุดจะปลื้ม

เค้าก้ออยู่คอนโดเดียวกะเราซะด้วย

ตอนแรกเราก้อแค่มองว่าน่ารักดี

แต่อะไรที่พี่ฟ้าชอบ เหมือนเราจะชอบตามซะหมด

(ยกเว้นโพไว้คนนึง 5555+)

จากเฉยๆ กลายเป็นว่า เราโครตจาปลื้มพี่แก๊กเลย

วันที่ 29 กรกฎาคม...

วันเกิดพี่ฟ้านั่นเอง ปีนั้น เราให้การ์ดเค้าไป 1 ใบ

ช่วงนั้นเค้าค่อนข้างจะมีปัญญากับเพื่อนในกลุ่ม

วันนั้นเราอยู่กับเค้าตลอดทั้งพัก

ไม่รู้ว่าเค้าจะรำคานมั้ย แค่เรา ก็แค่อยากจะอยู่ข้างๆเรา

ตอนที่เค้ารู้สึกว่า อาจจะไม่เหลือใคร

อยากให้รู้ไว้ว่า คนๆนี้ พร้อมที่จะอยู่ข้างพี่ฟ้าเสมอ

เทอม 1 ผ่านไปได้ซักพักแล้ว

เมื่อความรู้สึกของเรา ที่มีต่อพี่ฟ้าก้อคือแบบพี่น้อง

เราก้อเปลี่ยนรสนิยมไปชอบเด็กม.1 แหะๆ

คนแรกเราโดนยุ จนชอบไดยไม่รู้ตัว

คนที่กลุ่มเราเรียกแล้วรู้ๆกัน น้องดำ นั่นเอง

ได้วยความที่ไม่เคยคิดจะชอบ เราเลยเลิกอย่างง่ายดาย

แล้วก็มาสะดุดหลุมรัก คนที่จะเรียกว่าป๊อปก็ได้

แต่ก้อไม่ถึงขนาดนั้น นั่นก้อคือ อิส - -"

เรากะพี่ฟ้าก้อยิ่งห่างๆๆๆๆกันไป

แต่ว่าเค้าก็ยังคงเป็นคนพิเศษในใจเราเสมอ

ม.2 เทอม 2 แล้ว

เวลามันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าการที่เรารอคอยคนๆนึงมันจะดูยาวนาน

ลึกๆแล้วเราก็ยังรอเค้าเสมอ

ตอนนั้น เรารอที่จะได้ฟังคำว่ารัก จากปากเค้า

ไม่ว่าจะรักแบบไหนก็ตาม

เพียงแค่เป็นน้องสาวคนนึงที่พี่ฟ้ารัก

นั่นก็เป็นอะไรที่วิเศษสุดๆแล้ว

เข้าค่ายเนตรนารี..

ตอนนั้นเราก็มัวแต่สนใจอิส

ก็แหม แถวห้องเรากะห้องเค้ามันดันติดกันนี่หว่า

เข้าค่ายปีที่แล้ว ตอนนั้น เรายังมะหนิดกะพี่ฟ้าเลยอะ

แต่หลังจากกลับมา ก้อเริ่มหนิดกันเลย

กลับมาที่เข้าค่ายปีนี้ กันต่อ (ปีที่แล้วจากปัจจุบัน)

มีคืนนึง อยู่ดีๆเค้าก็เรียกหัวหน้าหมู่ ม.3 ไปเต้นข้างหน้า

พี่ฟ้า มันเจือกนั่งหน้าสุดตอนนั้น เลยโดนเลย 55+

ตอนนั้น เค้าใส่หมวกแบบว่าเท่มากมาย

(กลางคืนยังใส่ ทำเท่ไปได้ เชอะๆ)

กลุ่มเราเห็นแล้วถึงกะหลงกันไปหมด

ในใจตอนนั้นแอบหวงเล็กน้อย งุงิ

กลับมาจากค่าย กลุ่มเราก็กลายเป็น P'Fah Fanclub ไปซะแล้ว

(ชั้นอยากตั้งนานแระ ได้สมาชิกซะที กร๊ากๆ)

ชั้นนี่แหละ เป็นคนคิดจะตั้งขึ้นมา 5555+

วันคริสมาส...

ได้การ์ดมาจากพี่ฟ้า 1 ใบ

อันที่จิงพี่ฟ้าทำแจกแฟนคลับทุกคนเยย

(เค้าตั้งใจจะแจกเพื่อนเราน่ะ มะได้ตั้งใจให้แฟนคลับ)

เราซึ้งกะไอข้อความที่พี่ฟ้าเขียนให้มาก

ประมาณว่า " จะผ่านไปกี่เดือนกี่ปี เราก็พร้อมที่จะปกป้อง

น้องชายหลายใจคนนี้ เสมอ"

ซึ้งจิงๆครับท่าน ถ้าไม่มีคำว่า หลายใจ!!

แล้ววันนึง...

เป็นอีก 1 วันที่เราเสียใจมากที่สุด

มันคือการจากลา พี่ฟ้ามาบอกว่า

พี่ฟ้าคงมะได้ต่อ ม.4 ที่นี่แล้ว

เพราะครูฝ่ายปกครองคนนึง (ขอปิดไว้ กันตาย)

เพียงเพราะพี่ฟ้ามะสนใจเรียนวิชานั้น

ใครก็ตามที่ไม่ดีกับพี่ฟ้า มันก็เท่ากับ

เป็นคนๆนึงที่เราเกลียด เหมือนกัน!!

ไดวันนั้นตอนนั้น อารมแบบว่า เอ้อ บอกมะถูก ก๊อปมาให้ดูเลย

นึกถึงช่วงเวลาที่เรากับพี่ฟ้าเคยอยู่ชมรมเดียวกัน

นึกถึงตอนที่พี่ฟ้าเค้ามาช่วยเราวาดรูป

นึกถึงการ์ตูนเรื่องที่พี่ฟ้าแต่งไว้ กับถาพทุกภาพที่เค้าวาดขึ้น

นึกถึงรูปทุกรูป ที่พี่ฟ้าวาดรูปล้อเลียนเราไว้

นึกถึงแม้กระทั่งทุกครั้งที่เค้ามาแกล้งเรา

นึงถึงความทรงใจดีๆ ที่มีให้พีสาวคนนี้

นึกถึงตอนที่เราแอบชอบเค้าข้างเดียว และเค้า...มีแฟนแล้ว

นึงถึงตอนที่เค้ากลุ้มใจเรื่องแฟน แล้วเรา จะร้องให้แทนเค้า

นึกถึงตอนที่เราอกหัก แล้วเค้ามานั่งปลอบใจเวลาเราร้องไห้

นึกถึงเพลงทุกเพลงที่เค้าร้องปลอบใจเรา หรือร้องกับเรา

นึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ที่ได้เจอเค้า

นึงถึงวันที่พี่ฟ้าจะไม่ได้อยู่โรงเรียนนี้ แล้วอยากร้องไห้

เรา น้ำตาไหลออกมาก้อตอนที่ วิ่งไปจับมือพี่ฟ้าไว้

แล้วบอกว่า เรารักพี่ฟ้านะ แล้วพี่ฟ้า บอกว่า เราก้อรักแกเหมือนกัน...

ในที่สุดเราก็ได้ยินคำๆนั้น คำว่ารัก จากปากเค้าเอง

สุดท้าย พี่ฟ้าก็ไม่ต้องจากไป ^^

ร้องไห้เก้อเลยง่ะ แหะๆๆ

ยาวหน่อยนะ เพราะเราเอาได 4 วันมารวมกันเลย

ตอนนั้นแบ่งเป็นสี่ตอน

ไม่ต้องอ่านก็ได้นะ แค่อยากเอามาลงไว้

หรือใครอ่านอ่านเวอชั่นฟิก ก็ได้นะ 555+

http://www.dek-d.com/entertain/view.php?id=61674

แต่เราแต่งไปแค่เรื่องตอนเราอยู่ ม.1 อะ

ตอนนี้เราก็อยู่ ม.3 แล้ว

ส่วนพี่ฟ้าก็อยู่ ม.4 ห้องข้างๆ

เราเลยยังคงหลอกหลอนมันได้ทุกวัน

น่าแปลก ตอนเราชอบพี่ฟ้า

ห้องเรียนนี่ห่างไกลกันคนละมุมตึก

แต่ตอนเราไม่ได้ชอบแบบนั้น

ห้องเรียนนี่อยู่ข้างๆกัน ซะงั้นเลย

ปีหน้าชั้นจะเดินตามรอยมัน

เพราะชั้นจาอยู่ ม.4 ภาษา

ตั้งใจไว้ตั้งแต่เด็กๆแล้ว เพราะรักที่จะเรียนภาษา

เกลียดเลข และไม่เก่งพอที่จะเรียนวิทย์

ความฝันล่าสุด อยากทำงานเบื้องหลัง

อยากทำงานที่ต้องใช้ไอเดียของตัวเอง

และเราจะต้องทำให้มันเป็นจริง

เราจะต้องเข้านิเทศหรือวารสารให้ได้

มันใกล้จะหมดเวลาที่จะใช้ชีวิตแบบเล่นๆแล้ว

ชีวิต ม.ต้น ของเรามันใกล้จะหมดเต็มที

เรื่องราวต่างๆในอดีต มันจะเป็นเพียงอดีต

ต่อจากนี้ เราจะต้องทำปัจจุบันให้ดีที่สุด

เพื่อที่อนาคต จะได้ไม่ต้องเสียใจแบบตอนนี้..

ค่อยๆเดินช้าๆ แต่จะไม่ปล่อยให้ฝันหลุดมือ!!