กลับมาจากการเข้าค่ายเนตรนารีที่โรงเรียนเตรียมทหาร

จังหวัดนครนายก 3 วัน 2 คืน

ปีนี้ก็เป็นการเข้าค่ายปีสุดท้ายแล้วอะ...

ต้องแยกกับน้อง ม.1-ม.2 ทั้งๆที่ไปพร้อมกัน

แต่พวกเราก็สบายกว่าล่ะวะ หึหึ

บางทีก็แอบคิดว่าอยากไปค่ายหัตถวุธมากกว่าอะนะ

เพราะไปชั้นเดียว กิจกรรมมันไม่ค่อยมีอะไร

พวกน้องๆเค้าไปที่ จปร ได้ข่าวว่าฝึกโหด

แต่กิจกรรมมันส์น่าดู ของเราสบาย แต่น่าเบื่ออะ

วันพุธที่ 2 พฤศจิกายน 2548

วันแรกของการเข้าค่าย

ทันทีที่มาถึงค่าย ก็ต้องเจอกับแดดร้อนๆ

บรรยากาศที่นี่ดีสุดๆ ถูกล้อมรอบไปด้วยภูเขา

กว้างสุดๆไปเลยด้วย เดินกันขาลาก

เสียก็ตรงที่อากาศร้อนแบบไม่เกรงใจใคร

ไปถึงพอกินข้าวเสร็จ ก็ไปโดดหอกันเลย

ห้องเราไปกับห้อง 2 อีก 2 ห้องมันไปลุยกันก่อน

กลุ่มเราก็โดนกันหมดอะ

แต่เราไม่โดด..

ทำไมอะหรอ ถามได้

ก็เรากลัวความสูงอะ - -"

ความจิงพอไปถึงแล้วโครตอยากโดด

แต่มันสายไปแล้ว เพราะมันเสียตัง

แล้วเค้าก็เช็คชื่อไว้ตั้งแต่ก่อนเข้าค่าย

เราก็นั่งสมน้ำหน้าพวกที่ตอนแรกอยากโดด

แต่พอถึงเวลาไปเห็นสถานที่จริง

แล้วก็กลัวเอาซะงั้น (แอบเลวว่ะเรา)

แล้วก็ดูเพื่อนๆโดดด้วยความสะใจ

พวกที่โดดหอเนี่ย

ไอพวกที่มันไม่น่าจะกล้าโดด

มันก็โดดกัน..

ไอพวกที่ดูท่าทางมันน่าจะใจกล้า

มันกลับไม่โดดซะงั้น

แต่มันก็ส่วนน้อยอะนะ 55+

เสร็จแล้วก็ไปลุยต่อเลย

ทั้งๆที่ใส่ชุดกีฬาสีเนี่ยแหละ - -"

โชคดีที่เราไม่ตกน้ำเลย

มีถานนึง ต้องข้ามน้ำ แบบว่ายากไม่เบา

แต่ไม่รุจะอธิบายยังไง รอรูปในเวปร.ร.อะ

นู๋เบนที่อยู่ข้างหลังเราก็ดันตกน้ำ

แล้วพอมันเกาะไม้อันข้างหลังไว้อะ

เราก้อแทบจาตกตามมันอะนะ

เพราะว่าไอทางข้ามมันสุดตรีนจิงๆ

แต่เรารอดมาได้ แบบว่าเกาะแน่นสุดชีวิต

ให้ตายชั้นก็ไม่มีวันยอมปล่อยเชือก

แล้วพอเดินต่อไปอีก

ไอเบลล์ก็ทำท่าจะตกไปอีกคนอะ

แต่มันรอด แค่ขาจุ่มน้ำไปข้าง

ส่วนเรา ไม่เปียกแม้แต่น้อย หึหึ

รุสึกว่าเราจะเล่นอยู่ไม่กี่ถาน

เพราะมันไม่ค่อยมีอะไรน่าเล่น

แล้วไอที่เราเล่นก้อเปนพวกข้ามน้ำอะนะ

ยกเว้นแต่ที่ต้องโหนเชือกข้ามน้ำ

เพราะเราเห็นคนตกน้ำเยอะ

เรากลัวเปียก เลยไม่ขอเสี่ยงอะ

เพราะสภาพน้ำมันไม่น่าลงซักนิด

แล้วเราก้อโชคดีจริงๆ

เพราะพอลุยเสร็จ ก็ต้องไปทำอาหารต่อทันที

พวกตัวเปียกก็ซวยกันไป

ไอเรื่องทำอาหาร มันไม่มีใครให้เราทำอยู่ละ

เพราะเราทำแล้วมันคงกินไม่ได้..

หมู่เราก้อใช้สูตรเดิม ต้มยำคร่ะ

แต่ต้องใช้หม้อสนามทำ

(แล้วให้พวกเราแบกของไปทำไมฟระ)

แถมไข่เจียวไปอีก

ต้มยำปีที่แล้วอร่อยโครต

แต่ปีนี้ จืด.. ไข่เจียว 2 จาน กินได้จานเดียว

โครตอร่อย ข้าวก็ต้องกินจานเดียวกะเบล

อย่างน้อยมาที่นี่ก็ไม่ต้องล้างจานเองซักมื้อ

พอกลับไป เค้าก็ให้ดูรูปอะ

มีรูปเราติดไปแค่ 2 รูปนะของวันแรก

แต่หน้ามันทุกรูป เซงคร่ะ!!

2 ทุ่ม เค้าก็ให้พักเลย สบาย..

ไอเราก้อคิดว่าจะได้นอนเร็วๆ

แต่มันไม่ง่วงเลยอะ - -"

แล้วเค้าดันบอกว่าตึกที่เราอยู่ ผีเฮี้ยนสุดๆ

แล้วห้องเราดันเป็นเบอร์ 213

ขนาดพวกเฟรชยังไม่กล้านอนพื้น เพราะมันตรงคานอะ

เลยดันเตียงติดกัน แล้วก็นอนด้วยกันหมด

แบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งเราโครตรักกัน เบียดซะ

อีกฝั่ง แยกเป็น 3 กลุ่มอะ

ไม่ได้ดันเตียงติดกันหมดแบบฝั่งเรา

เราก็นอนคุยกะไอรี่ตวงอะ

กว่าจะได้นอนก็ใกล้เที่ยงคืน

แต่ขอโทด.. อากาศโครตร้อนอะ

แล้วส้มก้อกรนตามเคย แถมเสียงใครอีกคนด้วย

กรูก้อ นอนไม่หลับอะเกือบทั้งคืนอะ

สรูปง่ายๆคือแทบไม่ได้นอน

แล้วต้องตื่นตีห้าครึ่งอะนะ

ไปอ่านไดนิดแล้วอยากไปแบบนั้นมั่ง

ชีวิตคงโคคาโคล่าขึ้นเยอะ

(ชีวิตมีรสชาติ)

โหด มัน ฮา จริงๆหว่ะ

แต่ไม่ดีก็ตรงที่ไม่ได้แบ่งเป็นห้องๆ

แถมม.2ต้องรวมกะ ม.1

การแสดงก็ต้องไปคิดสด

ไอที่ซ้อมไว้ก็เสียเวลาเปล่าอะนะ

แต่พวกน้องเค้าก็ทำกันได้นะ

ดีใจกะนิดด้วยอะ ที่กองร้อยของมันชนะ

แล้วมันก็เป็นหัวหน้า...

เราคงทำไม่ได้แบบมันอะนะ

มา Edit ของวันที่ 2 จ๊ะ

วันพฤหัสที่ 3 พฤศจิกายน 2548

ตื่นมาออกกำลังกายตอนตีห้าครึ่ง

แล้วก็ไปฝึกระเบียบแถว แล้วก็เงื่อน แบ่งไปเป็นห้องๆ

ตอนกลางวันวันนี้ได้พักนานหน่อย

แล้วก็ได้ไปห้องสมุดของนักเรียนเตรียมทหาร

แบบว่า อย่างหรูอะนะ แต่แอร์ไม่ค่อยเย็น 55+

ไปคราวนี้เหมือนได้ไปทัศนศึกษาไปในตัว

เสร็จแล้วก็ฝึกปฐมพยาบาลพร้อมห้อง 2

ที่มันสุดๆคือ เค้าให้ใช้แขนหามเพื่อนแข่งกันอะ

แบ่งเป็น 2 ฝั่ง ปนๆห้องกันไป

คนตัวเบาๆอย่างเรา ก็สบายไป

ของเราไอรี่กะดรีมเป็นคนแบกเราปาย

พวกมันปวดแขน ส่วนเรา สบาย หุหุ

พอจบแล้วเค้าก็ให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

แล้วลงมาเตรียมการแสดงที่สโมสร (หอประชุมรวมอะแหละ)

การแสดงของห้องเรา

ไอบทที่เราได้ เค้าสั่งให้แต่งแบบแมนๆ

ไอพวกที่เล่นกะเรา มันก็แมนกันอยู่แล้วอะ

ไอนินเงี้ย ไอปุ้น ไอชมพู่อีก 3 ทอม

สุดฮอตประจำห้อง แล้วกรูอะ เสี่ยวแดกคร่ะ เหอะๆ

แล้วเค้าก็ให้กินข้าวก่อนไป

คราวนี้โครตจะประทับใจเลย

โดนทำโทษให้มุดไปใต้โต๊ะ

แล้วสั่งให้ร้องเพลงอะ

มีโต๊ะไหนไม่รู้ ใจกล้าหน้าด้านมักๆ

ร้องเพลงโรงเรียนเลยอะ

จากนั้นเสียงเพลงของโรงเรียน

ก็ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งที่ประชุมเลย

จะไม่มีวันลืมเลย ว่า SF 83

เคยร่วมกันร้องเพลงโรงเรียนใต้โต๊ะกันมาแล้ว..

แล้วเค้าก็พาไปแสดงกันกลางแจ้งเลย

การแสดงชุดแรก เป็นของห้อง 3

ชื่อการแสดงว่า อะไร

เวลามันปล่อยมุขแป๊กออกมาอะ

จะมีคนมาชูป้ายว่า อะไร~

แล้วทุกคนก็จะพูดว่า อะไร้~

(แอบนึกถึงเพลง อะไร ของฟลัว)

พอแสดงจบ หลายๆคนคงคิดเหมือนเราว่า

พวกมันออกมาทำอะไร??

แล้วก็เบรกด้วยการให้ผลัดกันส่งตัวแทนไปเต้น

ตอนแรกเค้าบอกให้คนที่หล่อสุดในห้องออกไป

ห้องเราก้อจะใครอะ นินดิ

มันก็ไม่ค่อยเต้น ในขณะที่ห้องอื่นดิ้นกันซะ

แล้วก็เปลี่ยนตัวไปเรื่อย

แต่ห้องเรามันนิ่งจนครูฝึกทักอะ

ในขณะที่ห้องอื่นมันบ้ากันไปหมดแล้ว

ซักพัก เราเก็บกดเว้ย

กระโดดออกไปเต้นเองเลย

แล้วดันไปชนกะไอปุ้นซะงั้นเลย

ก้อเลยกลับไปก่อน แต่ปุ้นมันเต้นแบบว่าอายๆอะ

แล้วรอบต่อไป เค้าก็ให้เราออกจิงๆละ

เราก้องี้เลย บ้าไปเลยอะ เก็บกดสุดๆ

ดิ้นแบบไม่ไว้หน้าใคร

ห้องเราก็คึกขึ้นมาอีกหน่อย

แล้วไอรี่ดันถ่ายรูปเราไปได้ กร๊ากก

แล้วพอจบ เรางี้แทบหมดแรง

ชุดที่ 2 เป็นของ ม.3/1 ห้องเรานั่นเอง

เป็นการแสดงเกี่ยวกับ ความรู้สึกต่างๆ

ที่กระจัดกระจายกันออกไป

เหลือความรัก ที่อยู่เพียงลำพัง

แล้วก็มาเจอกับความสุข ความเจ้าชู้ ความรวย ความเศร้า

ความเห็นแก่ตัว แต่ไม่มีใครให้ความช่วยเหลือ

จนมีตาแก่คนหนึ่งมาช่วย

แล้วพอมันฟื้นขึ้นมาก็เจอกับความเหงา

ความเหงาก็เสนอว่าถ้ายอมเป็นเพื่อนกัน

จะพาไปถามความรู้ว่า ใครเป็นคนช่วย

แล้วความรู้ก็ให้คำตอบว่า เป็น เวลา

"เพราะเวลาเท่านั้น ที่จะเข้าใจ ความรัก"

ซึ้งอะ โดดชิบ ห้องเราเลยสรุปว่าเอาพลอดนี้

ให้ทายว่าเราได้เล่นเป็นอะไร

เล่นกะไอ นิน ปุ้น ชมพู่ คิดว่าจะเป็นอะไรล่ะ 55+

ความรัก ก็คือแจ๊ะ ซึ่งปล่อยมุขจนพวกเราตามแทบไม่ทัน

ความสุข ก็คือพวกรุ้ง ที่ขำกันจนคนเค้าคิดว่าเป็นความบ้า

ความเจ้าชู้ ก็คือพวกเรา!! ที่มันดันให้เราเป็นคนพูดตอนแสดงจริง

เพราะเจ้าพวกทอมเท่ห์ๆทั้งหลาย มันกันอายซะงั้น!!

ไอหน้าด้านอย่างเรา ก็ซวยสิคะ แสดงจบ

เพื่อนทุกคนลงความเห็นว่า ไอนี่มันน่าจะเป็นความหื่น!!

ความรวย พวกเฟชร ก็แต่งกันซะไฮโซเลย

แล้วความเศร้า ก็พวกเอม

ความเห็นแก่ตัว ก็พวกลิฟา ซึ่งเล่นกันได้สมบทบาท 55+

แล้วตาแก่ หรือเวลา ก็คืออีฟ (ฮาเสียงมันมากๆ)

ความเหงาก็คือหญิง ขำมาก ตอนที่หญิงตื้อให้แจ๊ะเป็นเพื่อน

คนเค้าฮากันหมด เพราะมันเหมือนจะฉุดแจ๊ะเลยอะ

แล้วความรู้ ก็พวก เด็กเรียนทั้งหลาย (ถ้าใส่แว่นทุกคนคงฮากว่านี้)

พาฝัน คนที่เงียบที่สุด เป็นคนพูด ข้อความที่เน่าที่สุด!!

แล้วก็จบลงด้วยเพลง อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้อยู่กับเราไปนานๆได้ไหม

ห้องเราก็กอดคอกันร้องเพลงอย่างซึ้งอะ

แล้วแจ๊ะก็พูดความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนๆจนเราน้ำตาซึมอะ

จากนั้นก็สั่งเตรียมกราบครูกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

แล้วก็ลงไปกราบพื้นกันหมดเลยอะ คือกรูแบบว่า ไม่ไหวแล้ว ซึ้ง..

ชุดต่อไปเป็นของห้อง 4 มันก็ออกมา Bounce กันซะมัน

ไอการเชื่อมโยงเรื่องของมันอะ ก็งงๆ แต่มันเต้นกันเจ๋งดี

แล้วอีกชุดก็คือการแสดงแบบซึ้งๆ

ให้ออกมาพูดความรุสึกเกี่ยวกับเพื่อน

โดยส่งตัวแทนของแต่ละห้องออกไป

ห้องเราก็แจ๊ะอะแหละ ตอนไอน๊อตพูดอะ ล่อซะซึ้งเลยอะ

แล้วการแสดงชุดสุดท้ายก็มาถึง..

การแสดงที่หลายๆคนคงรอคอยที่จะดูเหมือนเรา

การแสดงของห้อง 2 ที่ไม่มีทางผิดหวัง

ฮาจริงๆครับท่าน เรื่อง เหมาหลงซานอะไรนี่

เสี่ยวหลิว (ไอหลิว) เดินทางไปแก้แค้นให้อาจาร

ได้สหายชื่อว่าเสี่ยวบุญ (ไอบุญแหละ ชื่อมันไทย เติมเสี่ยวเข้าไปแล้วฮา)

ห้องมันแต่งตัวกันสมบทบาทจิงๆ

แถมมีซาวเอฟเฟกแบบว่าสุดยอดอ่า

ไอเหมียวเล่นเป็นซาลาเปา เอาไปให้ไอเสี่ยวหลิวกิน

ฮาคร่ะ ฮาจริงๆ แล้วพอมีการแสดงอะ

ก็มีแม่นาง เหม่ยอาท ออกมารำพัด

แน่นอนว่ามันต้องฮาแบบสุดยอดอะ

แล้วก็มีโจรหมวกดำ (มะปราง) ผู้ที่ฆ่าอาจาร

มาจับตัวแม่นางเหม่ยอาท แต่ขอโทด

แม่นางช่างถึกเหลือหลาย ถึกกว่าเสี่ยวหลิวอีก

นั่นแหละที่ฮาสุดตรีนอะ

แล้วพอการแสดงจบ นู๋ปุ้นกะบิ้ว ก็ออกมาเล่นกีตาร์

เรากเรียนกีตาร์กะนู๋ปุ้นอะ แต่อยู่คนละห้อง แอบเซง 55+

เบื้องหลังของห้องนี้ เปลี่ยนเพลงมาหลายรอบมาก

แล้วสุดท้ายก็ได้เพลงที่ลงตัว

ซึ่งเป็น2 เพลงต่อกัน เพลงแรกของเจ (ไม่รุชื่อเพลง)

ส่วนอีกเพลงคือ ฉันจะจำเธอไปแบบนี้ ของโบ

เราดีใจนะ ที่แม้ว่านู๋ปุ้นจะท้อแท้ไปบ้าง จนแทบร้องไห้

แต่สุดท้ายมันก็เล่นได้ แทบจะไม่เพี้ยนเลย

แล้วก็จบลงด้วยการให้นั่งเป็นวงกลม

ตอนแรกคิดว่าจะให้สามัคคีชุมนุม

ที่ไหนได้ เค้าให้ส่งกระป๋องแป้งต่อๆกัน

แล้วไปหยุดที่ใคร เค้าก็จะสั่งว่า ให้ทาหน้าใคร

ตอนแรกให้ทาครูก่อนเลย

ครูนิรุตแบบว่า สว่างเลยคร่ะ ปกติจะเห็นแต่เสื้อลอยมา

แล้วรอบต่อไปทาเพื่อนข้างขวาหรือซ้ายเนี่ยแหละ

จากนั้นก็ครูฝึก แล้วก็ตัวเอง ไอเป่ามันกะแกล้งเพื่อน

เทซะเยอะ เลยซวยไป หน้าขาววอกเลยอะ 55+

รอบต่อไปก็เพื่อนอีกข้าง แล้วก็จบ มั้งนะ 555+

มีรอบนึงให้ร้องเพลงโรงเรียนตอนส่งแป้งด้วยแฮะ

คืนนี้ก็ได้กลับที่พักตอน 4 ทุ่มกว่าๆ

เราก็ย้ายห้องนอน ไปนอนห้อง 214 กะนูแระก้อนู๋เบน

ลืมบอกไปว่าเค้าแบ่งห้องตามเลขที่อะ

ห้อง212 เลขที่ 1-6 ห้อง 213 เลขที่ 7-26 ห้อง 214 เลขที่ 27-46

ไอรี่มันย้ายห้องเราเลยต้องย้ายตาม

นู๋เบนก็ย้ามตามเรามาอีกที มานอนข้างพีคกะเรา

คืนนี้เรานอนพื้นหว่ะ ไม่เบียดดี

แล้วก็ง่วงจนไม่มีอารมจะกลัวผีด้วย

หลับไปเมื่อไหร่ไม่รุ แต่ไม่ได้หลับคาหูฟังเหมือนบางคน ฮ่าๆ

วันศุกร์ที่ 4 พฤศจิกายน 2548

วันสุดท้ายของการเข้าค่าย

ตื่นมาด้วยความปวดเมื่อยสุดขีด

เมื่อคินคงดิ้นมากไปหน่อย

เมื่อคืนไม่มีผ้าห่มให้ห่มนอนด้วย

เลยนอนขด เพราะเท้าดันโดนพัดลมอะ

ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็ออกกำลังกายตามเดิม

แต่ขอโทษ คราวนี้ไม่ถึง 5 นาทีเลยอะ

แล้วให้กรูตื่นมาตีห้าครึ่งทำไมฟระ!!

จากนั้นก็ไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดเนตรนารี

เดินทางไกล ที่ตอนแรกเค้าบอกว่า 20 กิโล

แล้วครูฝึกบางคนก็บอกว่า 10 กิโล เลยรุแล้วว่าเชื่อไม่ได้

ความจริงมันแค่ 6 กิโลอะ ก็ เดินขาลากแล้วนะนั่น

เหมือนได้ไปทัศนศึกษาเลยอะ

เดินทัวร์โรงเรียนเตรียมทหารชัดๆเลย

ไปกันกลุ่มละ 3 หมู่ได้ไปดูเรือรบด้วย

แล้วก็สนามยิงปืน แล้วก็ขึ้นไปไหวพระบนเขา

เดินผ่านสระว่ายน้ำด้วย แบบว่า กะลังเหนื่อยๆ

โครตอยากโดดลงไปเลย

กลุ่มเราก็ไปถึงสโมสรเป็นกลุ่มแรก

ก็ได้ได้พักยาว สบายเลย หึหึ

แล้วเค้าก็มีพิธีมอบปีกให้คนที่โดดหอ

พอเค้าอีโบล่า (ติดปีก) กันหมด

กลุ่มเราก็แบบว่า เป็นบอดี้แสลม

(อยากเห็นคนไทยบินได้)

เราก็หาข้ออ้างเลย ว่าเรารักพี่เภา

เลยเป็นคนไม่มีปีก ซะงั้นเรย 55+

ใครไม่รุเลยบอกว่าเราไม่ใช่คนไทย อ่าววว

เสดแล้วก็นข้าวกล่องเป็นมื้อสุดท้าย

แล้วก็ออกจะโรงเรียนเตรียมทหาร ตอน 12.40 น.

กว่าน้องๆจะออกมาจากค่ายอะ บ่ายกว่าๆ

เราก็มีหน้าที่โทรเช็คอะนะ เพราะรุจักน้องเยอะ 55+

แล้วก็มาถึงโรงเรียนตอน บ่าย 2 โมง 40 พอดี

ค่ายปีสุดท้าย เราจะไม่มีวันลืม

จะเก็บเรื่องราวทุกอย่างไว้ในความทรงจำตลอดไป

ถึงแม้ว่าห้องเรา อาจจะไม่คึกคักแบบห้องอื่น

แต่พวกเราก็สามัคคีกันแบบที่ไม่ค่อยเป็นบ่อยๆนัก

- ไปค่ายแล้วโครตคิดถึง ม.2 เลย 55+

- เรื่องของวันที่สอง ประทับใจที่สุด

- ถึงเป็นปีสุดท้ายที่SF 83 จะได้อยู่กันพร้อมหน้า

เราคงทำให้ช่วงเวลาเหล่านั้นกลับมาไม่ได้

แต่มันก็จะอยู่ในความทรงจำที่เรียกว่าหัวใจ ตลอดไป

รักSF83 รัก ม.3/1 รักเพื่อนๆทุกคนมากๆนะ

ขอลงเพลงประจำการแสดงของห้องเราละกัน

อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้อยู่กับเราไปนานๆได้ไหม

Playground